Tüm Yazılar

Komiser Aykut ve emekli Mehmet Bey’in unutulmaz hikâyesi

Komiser Aykut ve emekli Mehmet Bey’in unutulmaz hikâyesi

1. BELKİ DE ONLARI HİÇ ANLAMAYACAĞIZ.

Bundan dolayı her canlının anadilinin aslına bakarsak sevgi bulunduğunu bir türlü öğrenemeyeceğiz…

Niçin yazdım bu cümleyi…

Bundan dolayı birer gün arayla iki haber gördüm.

Ve öylesine etkilendim ki…

Durup haberdeki o insanlara tekrar baktım. Fotoğrafları büyüttüm.

O kaplumbağalar hiçbir şeyden habersiz benzer biçimde dursalar da…

Güvenilir olun biliyorlardır. Bilmekten oldukça hissediyorlardır.

Ne şekilde mi? Anlatayım…

2. SEVGİLİ KARDEŞİM KOMİSER AYKUT

Amasya’da rutin bir trafik çevirmesi…

Ve azca ileride de “Çevre Polisi” bir emek harcama yapıyor.

Amasya-Taşova yolunun iki tarafı mısır tarlalarıyla çevrili olduğundan yaban yaşamı bazen yola uzanabiliyor.

Yolu denetleyen Komiser Aykut Yerevur bir ara uzakta bir karaltı görüyor.

Asfalt sıcak olduğundan yavaş yavaş ilerleyen bir gölge…

Birazcık sonrasında anlaşılıyor ki bir kaplumbağa yolun ortasına kadar gelmiş, sıcaktan da bunalmış, dinleniyor…

Fakat trafik yoğun.

Bir ihtimal üstünden araçlar geçti fakat şansına bir şey olmadı.

Komiser Aykut anında trafik polisini uyarıyor. Telsiz anonsları.

Ve yol kesiliyor.

Araçlar duruyor.

Komiser Aykut koşarak kaplumbağanın yanına gidiyor.

Bu sırada uzayan kuyruktaki vasıta sürücüleri çıkıyor. Bakıyorlar ki bu bir trafik kontrolü değil.

Bir kaplumbağanın kurtarılışı…

Komiser Aykut kaplumbağayı alıp yol kenarındaki toprağa bırakıyor.

Su veriyorlar. Kaplumbağa kana kana suyunu içiyor…

Sonrasında masallardaki benzer biçimde gene ağır ağır mısır tarlalarının arasına doğru gidiyor…

İşte ben DHA Amasya’dan Şerife Serap Kara’nın geçmiş olduğu bu fotoğrafı görünce durdum.

Cemiyet olarak kendi aramızda kaybettiğimiz sevgiyi Komiser Aykut’la kaplumbağa içinde buldum.

Dahil oldum.

O yüzden “Sevgili kardeşim Komiser Aykut” dedim…

İyi ki varsın. İyi ki varsınız.

3. ‘TREN YOLLARINDA BİR KAPLUMBAĞA KURTARICISI’

MEHMET Bey uzun seneler Manisa’nın Ahmetli kazasından geçen demiryolunun denetim memuruydu.

Her sabah raylara çıkar, ortalama 20 kilometrelik rayları denetlerdi.

Raylarda bozulma var mı? Ayrılma var mı? Engel var mı? Kaya devrilmiş olabilir mi? Kimi zaman hayvan ölüleri…

Elinde sefer tası. Bir çok vakit molada bir çay… Uzayıp giden raylar. Ve sessizlik…

Böylece günler, aylar, seneler geçiyordu.

Öylesine bir rutindi bu.

Ve bir sabah gene bir kontrolde Mehmet Bey, rayların içinde bir kaplumbağa görmüş oldu. Zavallıcık bir türlü rayları aşıp çıkamıyordu.

Gitti yanına. Korkudan sırtındaki evine çekilen kaplumbağayı aldı eline. Azca ilerideki çalıların arasına bıraktı. Su verdi. Yavaşça kafasını çıkardı kaplumbağa. Çekinerek içti suyu…

Sonrasında çalıları hışırdatarak yürümeye başladı. Kayboldu gitti…

O denli etkilenmişti ki Mehmet Bey… Bir acayip rahatlık. Bir acayip mutluluk. Çevre daha bir güzel görünmüştü. Kendini oraların bir parçası benzer biçimde hissetmişti….

Fakat seneler geçmiş, Mehmet Bey artık emekli olmuştu. İlk birkaç ay emeklilik hali. Evde oturdu. Birkaç ertelenmiş ev işi falan.

Günler geçti. Fakat içinden bir ses Mehmet Bey’i zorluyordu.

Bir sabah gene aldı sırt çantasını, çıktı yola. Ayakları direkt onu yıllarını geçirdiği tren yoluna doğru götürüyordu.

O şekilde de yapmış oldu.

4. 9 BİN FİDAN DİKMİŞ

Evet dostlar. Bundan sonrasını DHA Manisa’dan Ersan Erdoğan’ın haberi anlatsın. “Manisa’nın Ahmetli ilçesinde demiryolu denetim memurluğundan emekli olan Mehmet Erbil (69), çalmış olduğu dönemdeki benzer biçimde her gün 20 kilometrelik yol yürüyerek hem diktiği ağaçlara bakıyor hem de raylara bırakılan kaplumbağaları kurtarıyor. Demiryolu hattına 3 bin, ildeki dağlara ise 6 bin fidan diken Erbil, “Yanımda kaplumbağalar için su taşıyorum. Binlerce kaplumbağa kurtardım, kurtarmaya da devam ediyorum” dedi.

5. ALEV TOPUNA DÖNÜYORLAR

Mehmet Bey öylesine acılı bir uyarı yapıyor ki…

Buyurun kendi ağzından okuyun:

“Bugüne dek nerede bir orman yangını çıksa, gönüllü olarak söndürme çalışmalarına destek verdim, koşarak gittim. Yol kontrolü yaptığım sırada da hat içinde gördüğüm kaplumbağaları dışarı çıkardım. Demiryoluna bırakılan kaplumbağalar aslına bakarsak ölüme gönderiliyor. Yazın sıcağında bu raylarda kalan kaplumbağalar dışarı çıkamıyor ve güneşin de etkisiyle adeta alev topuna dönüyor. Kaplumbağa fazla ısı aldığında kırmızı olan kanı simsiyah olur ve kan kusa kusa ölür.

Alev topuna dönen kaplumbağalar için yanımda 3 litreden fazla su taşımaya başladım. Görünce derhal gölgeye alıp üstlerine su dökerek kurtarırdım. Denk gelmediğim kaplumbağaların raylarda öldüğünü gördüm. Kaplumbağaları ölüme gönderdiklerini bilseler, çiftçiler de demiryoluna bırakmaz.”

İşte bu şekilde dostlar…

Bu pazar siyasetin gürültüsünden, kavganın, öfkenin geriliminden uzakta…

Komiser Aykut ve Mehmet Bey’i kucakladıktan sonrasında…

Yalnızca bizlere ilişkin bulunduğunu zannettiğimiz bu gezegeni paylaştığımız tüm canlar için dedim ki:

“Kim bilir konuşmadıkları için onları asla anlamayacağız.

Bundan dolayı aslına bakarsak her canlının anadilinin sevgi bulunduğunu bir türlü öğrenemeyeceğiz…”

İyi pazarlar…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Başa dön tuşu