Tüm Yazılar

Harvard’dan köy okullarına: Çalıkuşu Mine

Harvard’dan köy okullarına: Çalıkuşu Mine

Yalova’da bir köyde büyüyen, başarıya ulaşmış bir talebe olduğundan hep hususi okullarda burslu olarak okuyan Mine Ekinci, çocukluğundan itibaren toplumsal adaletsizliği dert edinmiş. Burslu girmiş olduğu Robert Kolej ile Boğaziçi Üniversitesi’ni bitirdikten sonrasında Harvard Üniversitesi’nde yüksek lisans meydana getiren Ekinci, ‘kariyeri’ne köy okullarına dokunarak devam etmeye karar vermiş. Eğitimdeki fırsat eşitsizliğini ortadan kaldırmak için de KODA’yı (Köy Okulları Değişiklik Ağı) kurmuş.

Koda ile Muş’tan Aydın’a kadar yüzlerce köy okulundaki öğretmenlerle bağlantı kuran Ekinci, ihtiyaçlara yönelik eğitimler organize ediyor, Ulusal Eğitim Bakanlığı ile beraber köy öğretmenlerine destek kitapları hazırlıyor, eğitim fakültelerindeki Öğretmen adaylarına yönelik emekler yapıyor.

ÇOCUKLUĞU KÖYDE GEÇTİ

Mine Ekinci’nin hikâyesi 99 depreminden sonrasında ailece babaannesinin köyüne taşınmalarıyla başlamış: “Çocukluğum Yalova’da babaannemin köyünde ve Adapazarı’ndaki annemin köyünde geçti. Bizim köylerimiz oldukça güzeldi, yemyeşil, altyapıların tam olduğu yerlerdi, bu yüzden benim aklımda oldukça güzel bir köy algısı vardı. Ben parlak bir talebe olduğum için hep hususi okullarda burslu okudum. Ufak yaştan beri topluma ve hakkaniyet mevzusuna dair bir şeyler yapmak istiyordum. Yatılı olarak Robert Kolej’inde okudum. Sivil toplumla da o yaşlarda tanıştım. Hafta sonları Yalova’da şehir meclisi benzer biçimde yerlerde çalışırdım. TEMA ve TEGV’le tanıştım. Robert Kolej’inden sonrasında Boğaziçi Politika Bilimi ve Internasyonal İlişkiler Kısmı’ne girdim. Okula ilk girdiğim yıl kaydımı dondurdum.

GÜNEY AMERİKA’DA BELGESEL

O yıl AB’nin bir projesiyle Fransa’ya gittim ve engellilere bakım veren bir projede çalıştım. Üniversitede okurken geçimimi sağlamak için yoğun olarak hususi ders verdim. Üniversite bittiğinde çocuk eğitiminin toplumun değişiminde ne kadar mühim bulunduğunu ve bu mevzu üstüne çalışmak istediğimi biliyordum. Üniversiteyi bitirdikten sonrasında bir süre Cenup ABD’da belgesel çekimine gittim, sonrasında bir okulda çalışmaya başladım.”

YÜKSEK LİSANS TEZİ KODA’YI GETİRDİ

YÜKSEK lisans tezini tamamladıktan sonrasında tanıştığı öğretmenlerle KODA’nın tohumlarını atan Ekinci, ilk olarak öğretmenlere destek olabilecek projeler yapmaya başlamış. İlk 5-6 ay köy okulu öğretmenlerine ziyaretler yapmış olup evlerinde kalıp neler yapılabileceğini düşünmüş: “Urfa, Çanakkale, Muş, Aydın’ın da aralarında bulunmuş olduğu 17 değişik şehirde bir araya gelen öğretmen topluluklarımız var. Bu topluluklarda öğretmenler ayda bir buluşup hem birbirlerini destekliyorlar hem de gerekseme duydukları eğitimleri bizlere iletiyorlar. Ikimiz de onlara bu eğitimleri sağlıyoruz. MEB ile bir protokolümüz var, bu kapsamda köy okullarına gidecek öğretmenlere eğitimler yapıyoruz. MEB ve Sabancı Vakfı ile beraber iki kitap çıkarttık. Biri ‘Köy Öğretmeninin Baş Ucu Kitabı’, diğeri ise öğrenciler için bir etkinlik kitabı. Bunlar EBA’da bulunuyor şimdiye kadar 25 bin öğretmen bu kitaplardan faydalandı. Mentorluk programı yürütüyoruz.” 

HARVARD’DA YÜKSEK LİSANS

ÜNİVERSİTEDEN sonrasında Harvard Üniversitesi’nden yüksek lisans kabulü alan Ekinci, bilimsel nitelikli olarak köy okulları üstüne bir emek harcama yapmayı hedeflemiş. Ekinci, bu fikri oluşturan süreci şöyleki konu alıyor: “Ailelerle eğitimcilerin bir arada olduğu, tabiat ananın içinde bir eğitim modeli olması gerektiğine inanıyordum. Köy okulları niçin kapatılıyor, niçin öğretmenler kadrolu olmuyor? Köy okulları toplumsal adaletin oldukça temelinde bir yerde duruyor. Kırdan kente göç bugün Türkiye’de problem olarak gördüğümüz pek oldukça meselenin en temelinde yer ediniyor. Kabahat oranlarından tutun da işsizliğe, ekolojik problemlere kadar… Köylerde eğitimin eksikliği de aslına bakarsan pek oldukça sorunların ana unsuru. İnsanlar bulundukları yerde eğitim alabilseler ve çalışabilseler tüm tablo değişebilir.”

ÖĞRETMENLERLE TEMAS

Yüksek lisansta bilimsel nitelikli olarak bu mevzuyu çalışırken pek oldukça öğretmenle mülakatlar gerçekleştiren Ekinci, “Mesela iki değişik öğretmenle konuşuyorum. İkisi de Muş’ta. Birisi iyi mi hızlıca buradan kurtulabilirim diye bakıyor. Diğeri ise köydeki tüm hanımefendilere okuma yazma öğretiyor, okulu güzelleştiriyor, evlatların aileleriyle kontakt kuruyor… Orada köy okullarında öğretmen faktörünün ne kadar mühim bulunduğunu anladım” diyor.

İHTİYACI DEĞİL FAZLA OLANI YOLLUYORLAR

Mine Ekinci, köy okullarının oldukça popüler bir sorun bulunduğunu fakat hep ‘yardım yapılacak yer’ algısı bulunduğunu söylüyor: “Şimdiye kadar yüzlerce köy okulu gezmişimdir. Okulların bir köşesinde asla açılmayan ansiklopediler bekliyor. İnsanlar ihtiyaca nazaran değil evlerindeki fazla şeyleri yolluyorlar. Mesela köye bir sürü ayakkabı gönderilmiş fakat evlatların ayak numaralarına uymayan numaralar. Bir de bu yardımlar o anda gereksinimleri karşılasa bile sistemi temel olarak dönüştürmüyor.”

YER SOFRASINDAN LÜKS DAVETE

“Robert’te okurken sosyoekonomik farklılıklar beni oldukça etkiledi. Okulda oldukça varlıklı ailelerin evlatları vardı. Burslu olan daha alt ekonomik sınıflardan öğrenciler de vardı. Mesela biz İngilizce bilmiyorduk fakat gelir düzeyi yüksek ailelerden gelen evlatların tümü İngilizce biliyordu. KODA için çalışırken, bir gece Urfa’da yoksul bir köyde yer sofrasında Yiyecek yerken, ertesi gün kendimi projelere fon bulmak amaçlı oldukça lüks bir etkinlikte bulabiliyorum. Duygusal olarak zor bir şey fakat ben artık ‘arada’ olma halinin benim görevim olmasını kabullendim.”

 

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu